Duitse communicatie apparatuur: Kleinfunksprecher d.

Het Duitse leger had gedurende de tweede wereldoorlog een scala aan communicatie apparatuur. Eén van de meest bijzondere is de zeer compacte zend/ontvanger de Kleinfunksprecher d. Die pas laat in 1944 beperkt in gebruik is genomen.

Hij werd voornamelijk door de infanterie gebruikt, in een netwerk in combinatie met de radio set Thorn Fu. d2, de Thorn Fu. F en de 10 watt zender.

Het apparaat bestaat uit twee delen. Het zend/ontvangapparaat en de batterijkist. Als losse componenten werden daar een hoofdtelefoon en keelmicrofoon bijgeleverd. Bij de set hoorde een buigbare antenne van 1,6 meter lang. (zie binnenzijde deksel kist)

Het apparaat had een bereik van 2-4 kilometer afhankelijk van de omgeving. Bij normaal gebruik, dat is ca. 20 % zenden en 80 % ontvangen gaan de batterijen ongeveer 25 uur lang mee. (1.4 volt batterij LS 1.4 bp. en een 150 volt anode batterij LS 150 bp.)

Het totaal gewicht met kist is 7.3 kg. De zend ontvanger in gebruik in het veld weegt 3,5 kg inclusief de batterijkist.

De hoofdtelefoon en de keelmicrofoon met schakelaar.

De zender die wij hier laten zien heeft een eigen verhaal. Hij is in maart 1945 net voor de bevrijding door een jongen van 14 jaar in Doesburg uit een Duitse Kübelwagen gestolen. Wij zijn hem daar nu nog dankbaar voor.

Oostlandkruis

Ook wel bekend als het Mussertkruis. Deze onderscheiding is in 1941 door Mussert de leider van de NSB in het leven geroepen om Nederlandse vrijwilligers aan het Oostfront te belonen voor hun moed en trouw.

De onderscheiding werd door het Duitse gezag echter niet erkend en mocht officieel dus ook niet op het SS-uniform gedragen worden. Hitler ging niet akkoord omdat volgens hem de Nederlanders recht hadden op alle Duitse onderscheidingen en dus een "speciale "onderscheiding alleen bedoeld voor Nederlanders niet nodig was. Toch zijn er gevallen bekend waar Nederlanders deze onderscheiding uitgereikt kregen, weliswaar onofficieel!

Het hier getoonde kruis met zwaarden is de militaire versie. Er schijnt ook een ontwerp te zijn gemaakt zonder zwaarden als onderscheiding voor burgers maar daar is nooit een geproduceerd exemplaar van gevonden.

Het lint is 34 millimeter breed en heeft de volgende kleurensamenstelling: lichtblauw 10,5 mm., wit 4 mm., oranje 3 mm., wit 4 mm. en lichtblauw 10,5 mm.
Wordt alleen het lint gedragen, dan worden hier op twee miniatuur gekruiste zwaarden gedragen.

Deze bierkruik heb ik vele jaren geleden bij een antiekwinkel op de kop getikt. Het is een bijzonder decoratieve bierkruik met een mooie afbeelding er op van de

2.KOMP. M.G. BATL.9 (MOT.)

Tweede kompagnie machine geweer battaljon 9 gemotoriseerd.

Het Machine geweer bataljon 9 werd op 15 oktober 1935 in Koningsberg in Wehrkreis 1 opgericht. Het bataljon werd met 3 compagnieën als Legergroep opgesteld. De standplaats tijdens vredestijd was Heiligenbeil wat ook onder Wehrkreis 1 viel. In 1937 werd de 4^e Pantser afweer compagnie toegevoegd. Op 10 februari 1940 werd het bataljon ongevormd naar het 1^e Kradschützen, 2. -4.MG-Schützen en de 5^e zware compagnie.

In 1942 werd het bataljon bij het 6e legerkorps in Zuid Rusland ingezet. In januari 1943 werd het bataljon bij Stalingrad vernietigd. Daarna is het opnieuw opgericht als granaatwerper bataljon 9.

De commandant in 1939 was Majoor Erdmann.

Indonesische Golok(kapmes)

Een object dat naar aanleiding van onze expositie “Onze jongens in Indië” in de collectie is gekomen is een Golok (kapmes). Het prachtig versierde wapen met een mooi uitgesneden benen handvat is op Java door Indië veteraan de heer Nijland buitgemaakt. Het is niet zomaar een kapmes maar er zit een heel verhaal aan vast.

Eigenlijk is de golok een kapmes wat men dagelijks gebruikt bijvoorbeeld bij het kappen van hout. Maar nu kan de golok als een steek of een snijwapen worden gebruikt. Een golok heeft een punt en is aan een kant heel scherp. Je wordt dan geleerd dat je hart scherp moet zijn. Hiermee wordt bedoeld dat je hart open moet staan voor nederigheid, begrip en tolerantie. Ook je hart moet scherp zijn, dat wil zeggen dat je innerlijk rein moet zijn om in het bezit te komen of het te gebruiken van een golok.

Een golok is bijna als een kris die kan ook heilig verklaard worden. Zelfs kan een golok ook een pusaka (erfenis van vader op zoon) zijn. Een pencak silat beoefenaar die in het bezit van een golok is moet één zijn met z'n wapen en moet de golok zo goed mogelijk onderhouden en met respect behandelen.

Een goede concentratie is nodig om met de golok te oefenen. Dus je moet je eigen eerst voorbereiden alvorens je gaat beginnen en wees voorzichtig kijk altijd eerst om je heen. Begin pas als het veilig is en liefst onder toezicht van je betrokken leraar/meester.

Bron: http://www.pencaksilat-pdsenam.nl

Duitse broodzak model 1945 (brotbeutel M45)

Een zeldzaam stuk Duitse uitrusting is de broodzak model 45. Het is het allerlaatste model dat tot doel had om met zo weinig mogelijk inspanning en materiaal vervaardigd te worden. Uiteraard moest het wel aan de basis voorwaarden voldoen.

Opvallend is het aparte tasje aan de binnenkant om het geweer schoonmaak setje in op te bergen, dit om te voorkomen dat de olie en of het vet uit dit blik in aanraking kwam met de andere persoonlijke uitrusting en het eten in de broodzak.

De broodzak heeft 2 vaste lussen die niet meer open kunnen en geen koppelhaak meer in het midden van de tas. De leren lussen op de klep voor de veldfles en eetketel bevestiging zijn ook verdwenen.

De achterkant bestaat uit kleinere stukken aan elkaar gestikt materiaal waarmee opnieuw een besparing werd bereikt.

Er is geen enkele stempel of fabrikanten markering op de tas te vinden.

Een weinig voorkomend verzamelstuk.

Canadees/Duitse naaimachine

Deze 100 % Duitse trapnaaimachine van het merk Pfaff heeft een Canadees verhaal gekregen. In april 1945 waren een aantal Canadese soldaten in Borculo een aantal dagen ingekwartierd bij een gezin. De soldaten werden er in de watten gelegd en dat hebben ze zo gewaardeerd dat ze de gastvrouw bij hun vertrek deze naaimachine hebben

gegeven. U begrijpt dat deze naaimachines niet standaard bij de uitrusting van het Canadese leger hoorde en ik durf dan ook wel aan te nemen dat het hier om een elders “gevonden” oftewel buitgemaakte naaimachine handelt. Het is heel goed denkbaar dat de Canadezen de trapnaaimachine op hun doortocht door Kleef en Emmerik in Duitsland hebben buitgemaakt.

Het Canadese tintje is geweldig weergegeven in de dankwoorden op de kap van deze Duitse naaimachine. Hierdoor verteld deze standaard naaimachine het verhaal van de oorlog.

 Het huis in Borculo waar Nap, Stan en Tom in april 1945 waren ingekwartierd.

Muraltplein 43.